Navtej Bharati (India/Canada) was born in Punjab, India in 1938, writes poetry and nonfiction in Punjabi and English. His book, Leela, more than a thousand pages long and co-authored with Ajmer Rode, is considered an outstanding work of twentieth-century Punjabi poetry. He earned degrees in literature and philosophy from Punjab University and the University of Victoria, Canada. Before immigrating to Canada in 1968, he translated and edited Indian classics for the department of languages at Punjab University. In the 1980s he co-edited a literary quarterly, Eclipse, published in London (Canada), where he now lives with his family. He is the founding chairman of the London Citizens' Committee for Human Rights. His awards and honors include the 1959, 1960, and 1961 Best Poet of the State Awards of the government of Punjab, India; the prestigious Panj Darya board’s prize for best emigrant Punjabi writer of the twentieth century; the Best Overseas Author award of the Punjab University languages department.









I do not know

What thirst is

Just know that

when it is half

I go to the river

when thirst benumbs me

the river comes to me.





For Hardiljeet Lali


Banks of river

do not hold river back

they let it flow


Banks of river

keep standing

so that river keeps moving


Banks of river

never meet

so that river keeps flowing


Banks of river

accompany her

till the ocean

where she herself

becomes sea






For Harinder Mehboob


I see mango tree

only as much as

my eye allows me


I doubt whether it grows out

of my eye or the earth

If it’s really sweet

or an illusion of my tongue


The poet, Mehboob writes:

“Raw mangoes are

being filled with juice these days

If you visit Doab this year

you will be drenched in juice”


I don’t know

how far is Doab from me

the tree growing in the eye

how far is it from the eye

the closer I get

farther it recedes


Dear friend

tell me, how far is Doab?




ਅੱਧੀ ਪਿਆਸ


ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਿਆਸ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਬੱਸ ਏਨਾ ਪਤਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਪਿਆਸ ਅੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਮੈਂ ਦਰਿਆ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ

ਪਿਆਸ ਵਿੱਚ ਬੇਸੁਧ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਦਰਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ||..||



ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ


ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ


ਵਗਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ

ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ


ਕਿ ਨਦੀ ਤੁਰਦੀ ਰਹੇ

ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ

ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ਼ਦੇ ਨਹੀਂ


ਕਿ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਰਹੇ

ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ

ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ


ਉਹਦੇ ਨਾਲ਼ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਜਿਥੇ ਉਹ ਆਪ

ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਭ



ਹਰਿੰਦਰ ਮਹਿਬੂਬ ਲਈ



ਅੰਬ ਦਾ ਬਿਰਖ ਮੈਨੂੰ


ਓਨਾਂ ਕੁ ਦੀਹਦਾ

ਜਿੰਨਾਂ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ

ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਾਂ ਇਹ ਅੱਖ '

ਉਗਿਆ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ

ਸਚੀਂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਰਮ

ਹੈ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦਾ


ਮਹਿਬੂਬ ਕਵੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

ਅਜ ਕਲ ਅੰਬੀਆਂ ਵਿਚ

ਰਸ ਸਿੰਜਰ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਏਸ ਵਾਰ ਜਾਂ ਦੁਆਬੇ ਆਇਆ ਤੈਨੂੰ ਰਸ ' ਘਚੱਲ ਦੇਣਾ ਹੈ’’


ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਣਾ

ਦੁਆਬਾ ਮੈਥੋਂ ਕਿੰਨੀਂ ਕੁ ਦੂਰ

ਅੱਖ ਉਗਿਆ ਬੂਟਾ

ਅੱਖ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀਂ ਦੂਰ ਹੈ

ਜਿੰਨਾਂ ਹੋਵਾਂ ਨੇੜੇ ਓਨਾਂ

ਇਹ " ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ


ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ

ਦਸ ਦੁਆਬਾ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਦੂਰ ਹੈ



Translated by Nalini Priyadarshni


Nalini Priyadarshni is a poet, a writer, an editor, a translator, and an educationist though not necessarily in that order, who has authored Doppelganger in My House and co-authored Lines Across Oceans with late D. Russel Micnhimer. Her writings have appeared in numerous literary journals, podcasts and international anthologies including but not limited to The Madras Courier, Ugly Writers, Counter Currents, Art Hut and Silence Between the Notes (2019), Still We Sing, Witness (2021). She has edited several poetry collections including but not limited to Contemporary Major Indian Women Poets (2016) and lives in Ludhiana, India.