Alireza Abiz (Iran/UK) is an Iranian poet, literary critic and translator based in London. He studied English Literature in Mashhad and Tehran universities and received his PhD in Creative Writing –Poetry from Newcastle University, UK. Abiz has written extensively on Persian contemporary literature and culture. His scholarly book ‘Censorship of Literature in Post-Revolutionary Iran: Politics and Culture since 1979’ is forthcoming by Bloomsbury. He has so far published five collections of poetry in Persian; ‘Stop! We must get off’, ‘Spaghetti with Mexican sauce’, ‘I can hear a tree from my desk’ “13/1 Koohsangi Street” and ‘Black Line- London Underground’. The latest collection published in 2017 was awarded the most prestigious independent poetry award in Iran, the Shamlou Award. Abiz is also an award-winning translator and has translated some leading English language poets including Basil Bunting, Derek Walcott, Jack Kerouac and C.K. Williams into Persian. He is a board member in Poetry Translation Centre and the chief judge in Sarah Maguire Poetry in Translation Prize.







I chased the fly out of the kitchen


He will die tonight


I opened the door onto the yard


And many times I shooed him out with the yellow napkin


And each time he came back in.


In a small saucepan on the stove


I was cooking black-eyed beans


The fly flew toward the pan


Drinking in the stem from the beans


I swatted at him with the napkin


Careful not to hit him-


I don’t want his blood on my hands.


He made a turn and hid under the table


I could easily have grabbed him


I was scared I would catch germs and kill the fly as well.


I don’t want his death to be at my hand.




I chased him out with the yellow napkin


And quickly closed the door


If I want to have a smoke in the yard


I must remember to shut the door after me


If the fly were smart


He would go and sit on that vent- is it from the boiler?


There is always warm steam there


I don’t think he is that intelligent


And I wouldn’t know how to explain this to him


And anyway, he is not going to last the winter is he?




Translated by Alireza Abiz and W. N. Herbert





I am sitting in Legends

In a dark corner of the bar

Nursing a glass of beer

And thinking

In a hundred years- just one hundred years-

None of these people will be alive


Not that one up there on the little stage

Playing a new track every few minutes

Nor those young boys and girls skilfully filling glasses

And taking money

Nor this crowd moving their bodies un-rhythmically


And not me

-The melancholic scribbler of these lines-

And the almighty god of these words

Not one of us will continue to be

We’ll all be lost in Legends.


From the window of my basement room

Only the topmost wintry boughs are visible

I hear the crying of the crows

A cold morning envelopes me

In the mirror another man looks at me

With puffy eyes and white hairs in his temples

A two-day beard

He says: Look at the world with fresh eyes

Tomorrow night there’s a seminar “Rejuvenate with Love” in the Methodist church

“People of all faiths and no faith welcome”

The man in the mirror asks me in English:

“What is your faith?”

I reply: Speak in your mother tongue

With the words that you carry in your mind from the distant past

Speak with the words of your ancestors

Did my grandfather suffer any doubt in his faith?

Does my father ever think about this?


The world is too brief a space for thought.


Translated by Alireza Abiz and W. N. Herbert








مگس را از آشپزخانه بیرون راندم

او امشب می میرد

در آشپزخانه را که به حیاط گشوده می شود بازکردم

و بارها با دستمالِ زردرنگ او را به سوی در راندم

برگشت و به درون آمد

روی گاز در قابلمه ی کوچک

 لوبیا چشم بلبلی گذاشته ام بپزد

مگس به سوی قابلمه و گاز می پرد

بخارِ لوبیا را هورت می کشد

با دستمال او را می تارانم

طوری که دستمال به او نخورد-

نمی خواهم خونش به گردنم بیافتد

 بر می گردد و زیرِ میز پنهان می شود

می توانم راحت با دست بگیرم اش

اکراه دارم که هم دستم کثیف شود و هم در دستم بمیرد

نمی خواهم مرگش به دستِ من باشد


با دستمالِ زرد او را راندم

و به سرعت در را بستم

یادم باشد اگر بخواهم به حیاط بروم  سیگار بکشم

در را زود پشتِ سرم ببندم

اگر مگس زرنگ باشد می رود روی خروجی سوپاپِ دیگِ بخار(؟) می نشیند

آنجا همیشه بخارِ گرمی هست

گمان نکنم آنقدر باهوش باشد

و راهی نمی شناسم به او این را بفهمانم

در هر حال از این زمستان جان سالم به در نمی برد ( می برد؟)
































در نوشگاه – The Legends- نشسته ام

در گوشه ای تاریک

با لیوانی زهرِ مار در دستم

و می اندیشم

صد سالِ دیگر – فقط صد سالِ ناچیزِ دیگر –

هیچ یک از این آدم ها زنده نخواهد بود


نه آن که آن بالا بر بالکن که به سنِ تئاتر می ماند نشسته

و هر لحظه آهنگی تازه ساز می کند

نه آن دختران و پسرانِ جوان که با مهارت لیوان ها را پرمی کنند

و پول ها را می گیرند

نه این جماعت که این وسط حرکات ناموزون دارند


و نه من

-نگارنده ی اندوهگینِ این سطور –

و خدای قدرقدرتِ این کلمات

هیچ یک نخواهیم بود

و به افسانه ها خواهیم پیوست (The Legends!)


از پنجره یِ اتاقِ زیرزمینی من

فقط سرشاخه های زمستانی پیداست

آوای کلاغانِ سحرگاهی می آید

صبحی سرد بر من می وزد

در آینه مردی متفاوت به من می نگرد-

با چشم هاِی پف کرده    تک و توک موی سفید در شقیقه ها

ریشِ دوروزه-

می گوید: با چشم هایی تازه به دنیا بنگر

فرداشب سمینارِ " دوباره جوان شوید با عشق" در کلیسای متدیست برپاست

People of all faiths and no faith welcome”  

مردی که در آینه است از من می پرسد:

What is your faith?

می گویم: با زبانِ مادری ات حرف بزن

با واژه هایی که در ذهنت حمل می کنی و از گذشته های دور آورده ای

با واژه های نیاکانت حرف بزن

آیا پدربزرگِ من هم در ایمانش دچارِ هیچ تردیدی بود؟

آیا پدرم هرگز به این امور می اندیشد؟


دنیا برای اندیشیدن مجالِ کوتاهی ست.